گفته است : در نام‌هاى خداى و الا ، " رئوف " ، همان " مهربان به بندگان و توجّه كننده به ايشان با الطاف خود " است . رأفت ، ظريف‌تر از رحمت است و در ناخوشى واقع نمىشود ؛ ولى رحمت ، گاه براى مصلحت ، در ناخوشى هم واقع مىشود . رئوف ، در قرآن و حديث رئوف ( مهرورز ) ، در قرآن كريم ، يازده بار به عنوان صفت خداوند ، به كار رفته است : دوبار با تعبير " به مردمان ، مهرورز و با آنها مهربان است " ، دوبار با تعبير " به بندگان ، مهرورز است " ، يك بار با تعبير " به مؤمنان ، مهرورز و با آنها مهربان است " ، يك بار با تعبير " به آنها مهرورز و با آنها مهربان است " و چهار بار هم به تنهايى . احاديث ، ويژگىهاى چندى براى نام " رئوف " بيان كرده‌اند ؛ امّا نكته مهم ، ارتباط رأفت و رحمت در احاديث است . قرآن " و اگر فضل و رحمت خدا بر شما نبود و اين كه خدا ، مِهرورز و مهربان است [ مجازات سختى در انتظارتان بود ] " . " آيا نديده‌اى كه خدا آنچه را در زمين است ، به نفع شما رام گردانيد ، و كشتىها در دريا به فرمان او روان‌اند ، و آسمان را نگاه مىدارد تا [ مبادا ] بر زمين فرو افتد ، مگر به اذن خودش [ باشد ] ؟ در حقيقت ، خداوند نسبت به مردم سخت مهرورز و مهربان است " .